Center Parcs en wie raad het getal onder de 10
(10-10-2009)
Op 9 oktober 2009 zijn Gea, Esther en ik aangekomen in Ghana. Helaas is de bagage van hen beide in Rome blijven hangen. Dus wij naar de naar de markt om kleding en spullen te kopen. Esther werd bijna aangevallen door een vrouw omdat zij haar onderbroeken te duur vond. Kleding kopen in Ghana is nog een hele opgave. Vind maar eens iets modieus!! Maar het is gelukt, Gea vond een gestreepte jurk met de kleuren van de Duitse vlag en Esther een met rood en witte strepen. Met wat tandpasta en een nieuwe tandenborstel op zak konden we weer verder reizen.
Op naar Cape Coast. We zaten aan de rand van Kakum National park in een hotel met tennismogelijkheden, zwembad, tafeltennis, fitness en een enorme krokodillenvijver. Eigenlijk een soort Center Parcs, maar dan op z'n Ghanees.
Morgen maar eens goed gaan relaxen, want die markt was hard werken en daarna nog 3 uur opgepropt in een busje zitten met mijn enorme rugzak op schoot. Eenmaal het busje uitgestapt gingen 4 taxichauffeurs bijna met elkaar op de vuist over wie ons voor 3 of 5 euro het laatste stukje naar het hotel mocht brengen.
Wij wisten niet meer wie als eerste ons gespot heeft, dus dan maar een oud hollands spelletje: wie het getal onder de 10 raad mag ons wegbrengen. Chauffeur nr 2 won en die liep luid joelend, omdat hij gewonnen had, met mijn tas naar zijn taxi, de andere 3 chauffeurs beduusd achter zich latend. Ach, de ruzie was in ieder geval weer opgelost....en ik geloof dat de rest er, ondanks dat ze natuurlijk niets verdienenden, er nog best om moesten lachen.
Begraven worden in een ananas
(14-10-09)
Onze eerste dag in Cape Coast valt op een zondag. Een een vakantie met Gea is niet compleet zonder kerkdienst. Bij de eerste de beste kerkdienst die we horen, kijken we nieuwsgierig om de hoek naar wat er allemaal daar binnen gebeurt. Voor we het weten worden we binnen uitgenodigd en staan we tussen de Ghanesen te dansen. Toch een stuk gezelliger dan onze kerkdiensten. Hier wordt gezongen en gedanst en het geheel heeft meer weg van een feestje dan van een saaie kerkdienst. De dames dragen prachtige Afrikaanse jurken, maar dan in zwart wit.
Maandag naar het regenwoud geweest (Kakum National Park) en daarna naar een apenopvangcentrum van een Nederlands stel. Deze mensen hebben een aantal jaren geleden alles in Nederland achter zich gelaten en zijn in de bushbush van Ghana terecht gekomen. Lijkt leuk, maar ik benijd ze niet; na ongeveer 40x keer malaria, regelmatig slangen op bezoeken en een aantal keren onterecht door de politie opgepakt te zijn, was ik toch mooi al 25 keer geleden al weer terug naar Nederland vertrokken.
In Ghana is je eigen begravenis de mooiste dag van je leven. Als de familie geen geld heeft ga je een paar maanden de koelcel in om te wachten op je begravenis. Dat is dus een heel sociaal gebeuren en de hele familie komt dan bij elkaar een geeft de naaste familie geld. Het is heel normaal als iemand altijd ananassen heeft verkocht, om in een grote ananas begraven te worden.
Een bezoek aan een grafkistenfabriek is dan ook iets wat je zeker moet doen in Ghana. De gekste modelletjes hebben we gezien: een kip, een huis, een vliegtuig, je kan het zo gek niet bedenken en je kan er in begraven worden.
Rare taxi's
(17-10-09)
We hebben een tijdje aan het strand gezeten in het resort van 2 Nederlandse stellen. In Elmina. Ook zijn we nog naar Accra op en neer geweest om de tassen van Gea en Esther op te halen. We namen onze chauffeur even mee uit lunchen. Volgens ons had hij nog nooit een hamburger gehad. Hij wachtte echt tot 1 van ons aan de hamburger begon en aan het einde zat hij er ook weer zo raar met z'n mes en vork in te roeren.
Hij was een prima chauffeur, in tegenstelling tot de meeste taxichauffeurs in Ghana. Alleen een beetje vergeetachtig… en vergat dus te tanken. Er zijn hier genoeg benzinestations, maar het is de vraag of er op dat moment de juiste brandstof aanwezig is. De auto begon al wat te stotteren en zijn voorstel was een andere taxi te regelen voor het laatste stuk. In het pikkedonker dus maar overstappen. Best eng, in het donker op de achterbank stappen. Je weet nooit wat voor goors je tegen komt. De taxi stonk ook enorm naar vis. En over de staat van onderhoudt....de taxi's zijn hier gewoon auto's die in NL de apk niet meer door komen, afgeragde ratelbakken dus. Deze taxi was zelfs dat punt al voorbij (hij ging dan ook met 5 km per uur over de drempel). Maar aangekomen in het hotel kregen we te horen dat het nog erger kan: taxi's die slechts in het dorp mogen rijden en de echte weg niet meer op mogen. Ik kon het me bijna niet voorstellen. Totdat Gea en Esther de volgende dag terug kwamen (ik was niet helemaal 100% en ben in het hotel gebleven) met het verhaal dat ze echt in zo'n taxi hebben gezeten en voordat deze ging rijden werden ze aangeduwt door een hele klas schoolkinderen.
Na Elmina hebben we een nachtje gekampeerd op het strand van de Green Trutle Lodge, een prachtige plek aan het strand.
Moslimketeltjes
(21-10-2009)
Het meeste westelijke waar we zijn geweest was Axim. Van hieruit hebben we nog Nzulezu bezocht, een dorp gebouwd op palen. De tocht er naar toe, in een kano, was prachtig.
Na Axim zijn we weer terug gereist via dezelfde weg en omdat dat een lange reis was, zijn we weer een nachtje in Cape Coast gebleven. Hier hebben we nog een batik workshop gedaan.
Ze hebben in Ghana zulke leuke plastic keteltjes met kleurtjes. Die wilden we natuurlijk mee naar huis, als souvenir. De heren van de kraam waar we ze kochten hadden al helemaal geen zin om ze te pakken. Maar ze deden het dan toch maar. En toen wij ze per stuk bekeken voor de mooiste kleur snapten ze er niets van. Die hebben gedacht: wat een rare meiden, wat maakt die kleur nou uit, je wilt toch gewoon zo’n ketel? Ze vroegen ook of we moslim waren. Toen we helemeaal blij met onze keteltjes over straat liepen werd nog een aantal keer gevraagd of we moslim waren.
Uiteindelijk zaten we ergens een colaatje te drinken en weer diezelfde vraag. Dus wij zeiden: nee, hoezo? Nou vanwege die keteltjes, die gebruiken moslims om zichzelf mee te wassen, de voeten, de handen, de geslachtdelen....en waarschijnlijk is het zelf een beetje een genant item om zo open en bloot mee over straat te lopen.
Weer naar huis
(24-10-09)
Weer in Accra aanbeland zijn we nog ontzettend gaan shoppen. Ik ging een weekje eerder naar huis dan Gea en Esther. Dus ik kon mooi alvast wat van hun souveniertjes mee naar huis nemen. Met een enrome tas volgeladen met plastic keteltjes, plastic poppen, koelkastmagneetjes, manden en andere onzinnige, maar zo ontzettend leuke dingen, ben ik richting vliegveld gereden.